چه زیبــــا نگاشت خســــرو شکیــبایی

گاهــــی باید نبخشید کسی را که بارها او را بخـشیدی و نفهمید

تا این بار در آرزوی بخشش تو باشد

گاهــــی نباید صبــــر کرد ... باید رهــــــا کرد و رفت

تابدانند که اگر مانـــدي رفتن را بلد بوده اي

گاهــی بر سـر کارهایی که برای دیگـران انجـام میدهی بــاید منـت گذاشت... تا آن را کم اهمیت ندانند

گاهــــی باید بد بود ، برای کسی که فرق خوب بودنت را نمی داند

و گاهـــی باید به آدمها از دست دادن را یادآور شد

آدم ها هـمیشه نمی مانند... یک جا در را بـاز میکنند و بــــــرای همیــشه می روند

گاهـــی یـک نفـــــر با نفـس هایش. با نگـاهش، با کلامـش. با وجـودش ،با بـودنش

بهشــــتی می سازد از این دنیــــا برایت، که دیگر بدون او بهشت واقعی را هم نمیخواهی

......